Szał zabijania

źródło
Noc oczyszczenia, pomimo co najwyżej przeciętnych recenzji i kategorii wiekowej R, zdołała zarobić w Stanach Zjednoczonych 64 miliony (przy mikroskopijnym budżecie 3 milionów dolarów). Szybko nakręcono kontynuację, przy okazji zwiększając budżet. Czy Noc oczyszczenia: Anarchia odniosła taki sam sukces?

O tym – i nie tylko o tym – w przeglądzie filmowym.

Więzy krwi
źródło
Chris wychodzi po wielu latach z
więzienia. Czeka na niego Frank, młodszy brat, teraz dobrze zapowiadający się
policjant. Frank, mimo wątpliwości, daje mu kolejną szansę, pomaga w
uporządkowaniu sobie życia. Gdy Chris poznaje Natalie, pojawia się nadzieja na
nowy początek. Frank natomiast spotyka się z Vanessą, byłą dziewczyną zabójcy.
Choć braci dzieli wiele, więzy krwi są dla nich najważniejsze. Czy będą musieli
wystąpić przeciwko sobie?
Mimo bardzo dobrej obsady, Więzy krwi nie zdobyły zbyt dużej
przychylności widzów oraz krytyków. Szkoda, bo pierwszy anglojęzyczny film
Guillaume’a Caneta to niezła opowieść, udanie oddająca klimat lat 70. 
Najlepsza jest w tym filmie
stylizacja na epokę minioną. Charakteryzacja, kostiumy, samochody, aż wreszcie atmosfera bez problemów przenoszą widza w czasie. Nieco gorzej jest z
bohaterami. O ile postacie kobiece zostały dość przeciętnie skonstruowane, tak
udało się ukazać złożoność braterskich relacji. Frank i Chris to w tym filmie
bracia szczególni, bo prawie się nie znający, o całkowicie odmiennych
charakterach, ale ceniący ponad wszystko tytułowe więzy krwi. Frank to
mężczyzna z trudem łączący pracę policjanta ze związkiem z kobietą z
przestępczego półświatka; Chris natomiast jest człowiekiem doświadczonym,
świadomym lat straconych w więzieniu.
Noc oczyszczenia: Anarchia
źródło

W Noc Oczyszczenia, odbywającą się
raz w roku, wszystkie przestępstwa są legalne. To pora wyrównywania rachunków,
dokonywania zemsty, ale także dawania upustu swojej frustracji. Nie istnieje
obowiązek uczestnictwa w Nocy Oczyszczenia, ale kiedy auto dwojga młodych ludzi
psuje się tuż przez wyznaczoną godziną, nie zostaje im nic innego, jak uciekać
przed zamaskowanymi motocyklistami, by ratować życie.

Dzięki wyższemu budżetowi James
DeMonaco mógł w drugiej części swojego hitu poprawić popełnione wcześniej
błędy. Akcja nie wydaje się tu taka amatorska, a klaustrofobiczne przestrzenie
zamieniono na otwarty miejski teren. Oczywiście stwarza to o wiele większe
możliwości, z których reżyser całkiem udanie korzysta. Widać tu echa Ucieczki z Nowego Jorku (postapokaliptyczny
świat, charakterystyczny główny bohater), ale DeMonaco daleko do klasyka
Carpentera. Pewne rozwiązania fabularne jego filmu mogą nie zadowalać, logika
często idzie w odstawkę, a bohaterowie (oprócz sierżanta, granego przez
charyzmatycznego Franka Grillo) są nudni i denerwujący. Być może DeMonaco
dopiero się rozwija, by przedstawić w pełni udany thriller dopiero w trzeciej
części.

Step Up: All In
źródło

Do rywalizacji w środku luksusowego
hotelu Valhalla w Las Vegas przystępują uczestnicy poprzednich tanecznych
zawodów: Andie, Sean, Jenny Kido, Moose, Eddy, Camille, Jason, Hair, Monster,
Vladd oraz bliźniaki Santiago. Sprawią oni, że parkiety Las Vegas rozgrzeją się
do czerwoności.

Jeśli jesteście przekonani, że
obejrzenie piątej części Step Up to
najlepszy sposób na spędzenie wieczoru, nie mylicie się. Po tą część sięgną już
chyba tylko zagorzali fani serii lub pasjonaci tańca, którym do szczęścia nie
potrzeba więcej nad efektownymi popisami. W takim wypadku pretekstowa fabuła
nie będzie stanowiła kłopotu, kiedy oczy cieszy feeria kolorów i ruchów, a ucho
nowoczesne – kawałki muzyczne. Jeśli kupiliście to wcześniej, kupicie bez
problemu i teraz.

Pożądanie
źródło

Elsa jest utalentowaną i odnoszącą
spore sukcesy pisarką, Pierre to żonaty i szczęśliwy w życiu prywatnym
prawnik.  Ich losy przetną się, kiedy ich
wspólny przyjaciel pozna ich na ceremonii zakończenia targów książki. To z pozoru
zwyczajne spotkanie przerodzi się nieposkromioną fascynację. Pierre, mimo
miłości do żony, nie może przestać myśleć o Elsie, a kobieta, świeżo po
rozwodzie, pozostaje pod ogromnym wrażeniem mężczyzny.

Pożądanie to
głównie analiza jednego uczucia postaci złożonych i niejednoznacznych. Mimo bardzo
krótkiego czasu trwania (ledwie 82 minut) reżyserce udaje się pogłębić swoich
bohaterów, ukazać ich z różnych perspektyw. O ile psychologiczny wymiar Elsy i Pierre’a udało się umiejętnie ukazać, tak razi trochę strona formalna. Stylizacje
na ładną widokówkę z wakacji łączą się tu niezgrabnie ze skąpanymi w
specyficznej stylistyce neonami oraz zabawami w dzielenie ekranu. Przywodzi tu
na myśl teledysk i nie komponuje się należycie z treścią filmu.

Samoloty 2
źródło

Po awarii silnika Dusty musi
zaprzestać startów w wyścigach samolotów. Znany z ogromnej odwagi i wielkiego
ducha, postanawia nie poddawać się i zaciąga się do lotniczej straży pożarnej.
Wraz ze swoją ekipą bierze udział w trudnej akcji gaszenia pożaru w parku
narodowym, dzięki której poznaje prawdziwe znaczenie słowa „bohater”.

Sequele bywają zazwyczaj znacznie
gorsze od oryginałów, jednak w przypadku Samolotów to dwójka nieznacznie
wyprzedza jedynkę. To wciąż kino, któremu daleko do nawet gorszych dzieł
Pixara, ale które może podobać się mimo swoich oczywistych wad. Sama historia
jest tu nieco poważniejsza i zawiera ważne przesłanie. Powierzchownie
przedstawione, ale mogące spodobać się najmłodszym widzom. Tym bardziej, że to
naprawdę niezła rozrywka, mająca odpowiedni rytm, miłe dla ucha piosenki i
zabawne dialogi. To sprawia, że – pomimo swojej przewidywalności – Samoloty 2 stanowią dobrą animację,
którą można obejrzeć z dzieckiem.

Po ślubie
źródło

Małe czeskie miasteczko wypełnia się
dźwiękami kościelnych dzwonów. Wydaje się, że będzie to najpiękniejszy dzień w
życiu młodej pary. Między małżonkami pojawia się jednak niepokój, który zasiewa
tajemniczy, ubrany na czarno człowiek. Twierdzi, że jest dawnym kolegą pana
młodego, ale ten go nie pamięta. Jego natarczywa obecność sprawia, że atmosfera
na weselu napina się jak struna. Wszystko się zmienia, kiedy panna młoda
odkrywa jego prezent ślubny.

Jan Hrebejk umiejętnie dozuje
napięcie, nie pozwalając przez długi czas ani widzom ani bohaterom dowiedzieć
się, kim jest tajemniczy mężczyzna. Choć zaczyna się dość sielankowo, to już
wkrótce przestaniecie mieć jakiekolwiek złudzenia – Po ślubie to nie familijna komedia, ale pełnokrwisty dramat, który
powoli odsłania swoje oblicze. Tajemniczy, ubrany na czarno mężczyzna wyróżnia
się wśród ogólnej radosnej bieli wesela i od samego początku wprowadza
niepokój. Bo też jest to film o pozorach skrywających się za fasadą uśmiechów i
ogłady, mrocznych grzechów przeszłości, które staramy się ukryć. Bardzo dobry,
uniwersalny portret dzisiejszego społeczeństwa. 

Leave a comment



Subskrybuj przez e-mail!

Wprowadź swój adres e-mail, aby zaprenumerować artykuły naszej redakcji i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach przez e-mail.

Czytaj pierwszy!

Czytam i recenzuję na CzytamPierwszy.pl

Rekomendacje czytelników

© 2017 Redakcja Essentia