Sukienka z mgieł

Herbert napisał kiedyś Nie dziwcie się, że nie umiemy opisywać świata, lecz mówimy do rzeczy czule po imieniu. Tak właśnie, moim zdaniem, czule po imieniu potrafi pisać Joanna M. Chmielewska.

Tytuł: Sukienka z mgieł
Autor: Joanna M. Chmielewska
Wydawnictwo: MG

Sukienka z mgieł to książka o codziennym życiu utkanym przez nitkę przeznaczenia, marzeń, przekornego i figlarnego losu, o problemach, poszukiwaniu szczęścia, o próbie odnalezienia spełnienia mimo często niesprzyjających okoliczności. 
 
Główna bohaterka Weronika to dojrzała kobieta, która dorastała w rodzinie lekarzy. Rodzice, z racji swojej profesji, nie poświęcali jej zbyt dużo czasu. Jako dziecku brakowało jej bliższej więzi z najbliższymi, którzy pochłonięci byli misją zbawiania świata, pomagania chorym czekającym na ratunek od medycznej dłoni. W związku z tym większość czasu spędzała z kotem, który był wiernym towarzyszem jej zabaw, czasu, dziecięcego świata i z książkami, dzięki którym poznawała życie. Weronikę cechowała przede wszystkim wrażliwość. Marzyła, że gdy będzie dorosła, będzie prowadziła kawiarnię. W dalszej części książki poznajemy ją jako dorosłą kobietę, której dzięki spadkowi udało się spełnić dziecięce życzenie. 
 
Piwnica pod Liliowym Kapeluszem to miejsce magiczne. Można by silić się na znalezienie innego epitetu, lepiej określającego tę kawiarnię, ale jestem przekonana, że to właśnie „magiczne” jest najlepiej pasującym słowem, oddającym panujący tam klimat, atmosferę. Kawiarnię odwiedzają zarówno przypadkowi przechodnie, jak i stali bywalcy, których problemy poznajemy na kartach powieści, m.in. Anastazja, która wydaje się przestraszona, zagubiona w świecie własnych myśli, wręcz zalękniona, Małomówny spędzający większość czasu przed swoim laptopem. Piwnica pod Liliowym Kapeluszem łączy tych wszystkich ludzi, którzy zaglądają do niej, by przez chwilę odetchnąć, znaleźć odrobinę spokoju od codziennej gonitwy, rutynowych problemów. 
 
Weronika prowadzi swoją kawiarenkę najlepiej, jak potrafi. Ukończyła szkolenie baristyczne, zwiedziła różne kraje w poszukiwaniu smaków, nauczyła się parzyć najlepsze kawy i herbaty pod słońcem, ale to jeszcze nie wszystko… Jako osobę cechuje ją przede wszystkim wrażliwość, spostrzegawczość, otwartość. Potrafi w ludziach dostrzec coś więcej niż widać na pierwszy rzut oka. Ma doskonale wykształconą kobiecą intuicję, która podpowiada jej na przykład, która para przetrwa ze sobą dłużej, a jaki związek zakończy się, nim na dobre się rozpocznie. Oczywiście wykorzystuje swoje umiejętności w pracy i pomaga otwierać, rozwijać duszę swoim klientom. Sama także boryka się z problemami, wikła się w sieci dylematów. Ma dobre serce, chętne do pomocy dłonie i delikatną duszę. 
 
Joanna M. Chmielewska w Sukience z mgieł nakreśliła niesamowite portrety psychologiczne postaci, co jest sztuką zdecydowanie trudną i wykwintną. Spotkamy się z problemem alkoholizmu, samotności, tęsknoty, niebezpiecznym przywiązaniem. Problemy wszystkich bohaterów wydają się tak zwykłe i niezwykłe zarazem. Los bywa okrutny i potrafi besztać, ale potrafi także nagle zmienić karty i pozwolić ludziom na odrobinę szczęścia. 
 
Warto także zwrócić uwagę na język, którym posługuje się autorka. Zachwyca pewnego rodzaju wyrafinowaniem, lekkością i pewną szczyptą poetyckości. 
 
Jestem przekonana, że Sukienka z mgieł to książka, po którą może sięgnąć każdy, nie zważając na wiek, każdy, kto potrzebuje wiary i trochę otuchy, każdy, kto pragnie uwierzyć, że czasem naszym życiem rządzi przypadek, że pozorne zdarzenia mogą okazać się początkiem nowego rozdziału w życiu. 

Leave a comment



Subskrybuj przez e-mail!

Wprowadź swój adres e-mail, aby zaprenumerować artykuły naszej redakcji i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach przez e-mail.

Dołącz do 12 pozostałych subskrybentów

Jesteśmy na:

ekulturalni.pl
lubimyczytac.pl

Rekomendacje czytelników

© 2017 Redakcja Essentia