Operacja Kino – obiektyw: głębia i zakres ostrości

Od długości ogniskowej zależne są nie tylko zmiany w kształcie i skali. Ma ona wpływ także na głębię ostrości obiektywu – zakres odległości, w którym fotografowane elementy wydają się ostre.

 

Obiektyw z głębią ostrości (ang. definition in depth/depth of field) od 3 m wzwyż przedstawi w tym zakresie wyraźnie każde obiekty. Ostrość zmniejszy się, kiedy przedmiot zostanie przestawiony bliżej obiektywu (np. na 1 m).

Ostrość stosowana jest do wyróżnienia najistotniejszych części kadru i odwrócenia uwagi od mniej ważnych. Często ostry jest pierwszy plan z umiejscowioną w niej postacią, a nieostre są plany dalsze.

American Horror Story: Sabat, odcinek 1

American Horror Story: Sabat (2013-2014), odcinek 1

Można stosować selektywną kontrolę wyostrzenia (ang. selective focus). Wtedy, jak w powyższym przykładzie, tylko jeden plan jest wyraźny, a reszta nieostra.

To właśnie miłość (2003)

To właśnie miłość (2003)

 

Pełna głębia ostrości (ang. deep-field/deep focus) występuje, kiedy wszystkie plany są wyraźnie widoczne. Przełomowy pod wieloma względami Obywatel Kane Orsona Wellesa upowszechnił tę technikę w kinie lat 40. i 50. Z tegoż filmu słynna jest scena oddawania do adopcji tytułowego bohatera, o której już wspominałam w jednym z poprzednich części cyklu.

The Tall Target (1951)

The Tall Target (1951)

 

Dwunastu gniewnych ludzi (1957)

Dwunastu gniewnych ludzi (1957)

Pełna głębia ostrości powróciła w latach 70. i 80., w filmach Briana de Palmy i Stevena Spielberga.

Nietykalni (1987)

Nietykalni (1987)

 

Szczęki (1975)

Szczęki (1975)

 

Można wykorzystywać racking focus, w którym to ostrość prowadzona jest za pomocą przycisku lub pierścienia w obiektywie.

 

Lub stosować pulling focus, w którym ostrość prowadzona jest za pomocą odjazdu kamery. Ostrość przenoszona jest z jednego elementu kadru na drugi, aby skierować uwagę widza na nowy obiekt w innym planie.

 

W początkowych scenach Motyla i skafandra bohater wybudza się ze śpiączki. Mamy tu do czynienia z regulacją ostrości na jednym planie. Kamera przyjmuje punkt widzenia bohatera, który dopiero zaczyna rozpoznawać otaczające go kształty. Granie głębią ostrości zostało wykorzystane w dramaturgiczny sposób.

 

W scenie egzekucji w Ince (fragment od 1:19:44) w ciekawy sposób zmieniano ostrość. Najpierw widoczne były tylko twarze żołnierzy, nie interesował nas wtedy tył kadru. Później wyostrzono księdza, który dzięki temu został wyodrębniony ze świata oprawców. Następnie wyostrzona została broń, przez co zamazały się twarze ofiar. W scenie tej skupiono się przede wszystkim na pokazaniu emocji. Przestajemy interesować się oficjelami, ważni stają się żołnierze.

W poprzednich odcinkach:

1. Wymiary kadru.
2. Kształt kadru.
3. Kadrowanie: kąt i poziom ustawienia kamery.
4. Kadrowanie: wysokość ustawienia kamery.
5. Kadrowanie: odległość kamery.
6. Kompozycja: rodzaje kompozycji.
7. Kompozycja: podział kadru.
8. Przestrzeń pozakadrowa.
9. Prędkość ruchu.
10. Obiektyw: długość ogniskowej.

Leave a comment



Subskrybuj przez e-mail!

Wprowadź swój adres e-mail, aby zaprenumerować artykuły naszej redakcji i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach przez e-mail.

Dołącz do 11 pozostałych subskrybentów

Jesteśmy na:

ekulturalni.pl
lubimyczytac.pl

Rekomendacje czytelników

© 2017 Redakcja Essentia