Operacja Kino – barwa

Jeśli to fiolet, ktoś umrze – brzmiał tytuł jednej z publikacji na temat teorii barwy w filmie. Nie ulega wątpliwości, że kolory odgrywają ogromną rolę w reżyserskiej wizji i mają wpływ na emocjonalny odbiór filmu przez widza.

 

Cztery podstawowe cechy barw to:

– jasność
– odcień
– temperatura (określa, czy barwa jest ciepła czy zimna)
– intensywność (obraz może być mniej lub bardziej nasycony kolorystycznie, np. bardziej blady lub żywy)

barwy

 

Zmienić kolor można poprzez:

nałożenie filtru na obiektyw

Filtry zmniejszają ilość dochodzącego do filmu światła.

Zanim rozwój techniki filmowej nie sprawił, że sceny nocne kręcono rzeczywiście w nocy, wykorzystywano technikę zwaną nocą amerykańską (ang. day for night). Sceny w takim przypadku nagrywano w dzień z użyciem niebieskiego filtru.

Poszukiwacze

Poszukiwacze (1956)

 

budowę inscenizacji

To najbardziej oczywisty z możliwych sposobów. Inscenizacji poświęcę następne tematy Operacji Kino.

zastosowanie kolorowego światła

Kolor światła można zmieniać poprzez umieszczenie przed źródłem światła filtrów.

Pomarańczowego filtru używa się w celu imitacji blasku świec.

Zielony pokój (1978)

Zielony pokój (1978)

Barry Lyndon (1975)

Barry Lyndon (1975)

 

W Wiekach ciemnych zielono światło wyraźnie wskazuje na fantastyczne pochodzenie Excaliburu.

Wieki ciemne (1981)

Wieki ciemne (1981)

 

obróbkę taśmy

W czasach, w których filmy kręcono w czerni i bieli, kolorowy obraz uzyskiwano dzięki obróbce taśmy. Stosowano dwie metody:

Tonowanie (ang. toning) – proces barwienia filmu przed wywołaniem taśmy poprzez dodanie farby. W rezultacie czarny zostaje zastąpiony kolorem, a jaśniejsze obszary nadal pozostają białe lub są bardzo słabo pokolorowane.

The Great White Silence (1924)

The Great White Silence (1924)

 

Cieniowanie/wirażowanie (ang. tinting) – proces barwienia filmu po wywołaniu taśmy poprzez zanurzenie jej w kadzi z farbą. Uzyskuje się sytuację odwrotną – to biel zyskuje kolor, a czarne obszary pozostają czarne lub szare.

Wystarczy porównać, jak wygląda śnieg w dwóch niemych filmach dokumentalnych o wyprawach na Antarktydę – South i The Great White Silence.

 

South (1918)

South (1920)

 

Z czasem wokół tych technik narosło sporo konwencji dotyczących tego, w jakim kolorze przedstawiać określone sceny. Sceny nocne barwiono na niebiesko, te rozgrywające się we wnętrzach pomieszczeń na żółto, a światło ognia na czerwono.

W Gniewie Bogów użyto różowego odcienia do oddania blasku bijącego od wybuchającego wulkanu.

Gniew Bogów (1914)

Gniew Bogów (1914)

 

Przykładem zastosowania tego typu technik w filmie pochodzącym z nie tak odległej epoki jest tonowanie w Stokrotkach Very Chitilovej.

Stokrotki (1966)

Stokrotki (1966)

 

cyfrową obróbkę

Cyfrowa obróbka daje filmowcom niemal nieograniczone możliwości. Z powodzeniem imituje pozostałe techniki, np. umożliwia nałożenie filtru na kadr.

Cyfrowo nakładane filtry to powszechna praktyka we współcześnie tworzonych blockbusterach. Uwielbia je stosować choćby Zack Snyder; w reżyserowanym przez niego Człowieku ze stali przesadnie stosowany przez niego filtr nadawał skórze bohaterów nienaturalnego, niezdrowego wyglądu.

Człowiek ze stali (2013)

Człowiek ze stali (2013)

Jurassic World

Jurassic World (2015) przed i po obróbce cyfrowej

 

Temat roli barwy w filmie jest niezwykle szeroki, praktycznie nieskończony, ograniczę się więc do kilku przykładów.

 

Specyficzna stylistyka Sin City – Miasta grzechu jest dokładnym odwzorowaniem komiksowych plansz, na których oparty jest film. Czarno-białe zdjęcia budują mroczny nastrój tytułowego miasta bezprawia i przemocy. Film nawiązuje do konwencji kina noir, czyli produkcji kręconych głównie w czerni i bieli, znanych m.in. z finezyjnej gry światłocienia. Niekiedy pojawia się bardzo wyrazisty i wyróżniający się dzięki temu kolor.

 

W Szeptach i krzykach czerwień ścian i czerń sukni symbolizuje związek życia i śmierci.

Szepty i krzyki (1972)

Szepty i krzyki (1972)

 

Nakręcony w Technicolorze Czarnoksiężnik z Oz wykorzystuje specyficzne właściwości tej techniki, dające efekt przejaskrawionych kolorów, do kreowania magicznego świata.

Czarnoksiężnik z Oz (1939)

Czarnoksiężnik z Oz (1939)

 

kolory

 

W pozostałych odcinkach:

1. Wymiary kadru.
2. Kształt kadru.
3. Kadrowanie: kąt i poziom ustawienia kamery.
4. Kadrowanie: wysokość ustawienia kamery.
5. Kadrowanie: odległość kamery.
6. Kompozycja: rodzaje kompozycji.
7. Kompozycja: podział kadru.
8. Przestrzeń pozakadrowa.
9. Prędkość ruchu.
10. Obiektyw: długość ogniskowej.
11. Obiektyw: głębia i zakres ostrości.
12. Ruchy kamery.
13. Długie ujęcie.
14. Oświetlenie.
15. Oświetlenie – ustawienie światła.

Leave a comment



Subskrybuj przez e-mail!

Wprowadź swój adres e-mail, aby zaprenumerować artykuły naszej redakcji i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach przez e-mail.

Dołącz do 12 pozostałych subskrybentów

Jesteśmy na:

ekulturalni.pl
lubimyczytac.pl

Rekomendacje czytelników

© 2017 Redakcja Essentia