Filmy, do których wracam

źródło
Są filmy, które z jakichś powodów na zawsze pozostają w naszej głowie i niemal za każdym razem oglądamy je od początku do końca z takimi samymi emocjami, jakie towarzyszyły nam przy pierwszym spotkaniu. Obieramy sobie wówczas ulubionych aktorów, ulubione sceny walki,  pocałunku… I chociaż każdy z nas jest inny, mamy tę jedną wspólną cechę – zawsze znajdzie się film (albo filmy), które będziemy mogli nazwać ulubionymi. A jaka jest moja lista?

Pamiętnik (reż. Nick Cassavetes, 2014)

źródło

Chociaż nie czytałam pierwowzoru, film kocham całym sercem i mimo że oglądałam go z tysiąc razy, za każdym (!) kończę z opakowaniem chusteczek. Na tym filmie nie da się nie uronić ani jednej łzy. Przystojny Ryan Gosling i piękna Rachel McAdams wcielili się w rolę Noaha i Allie, pary, którą połączyła piękna, młodzieńcza miłość, a która została rozdzielona przez rodziców dziewczyny, którzy nie chcieli by ich córka popełniła mezalians. Druga woja światowa tylko przypieczętowała ich dzieło. Czy młodzi kiedykolwiek się odnajdą? I dlaczego pewien starszy człowiek opowiada ich historię kobiecie z Alzheimerem?

Film jest piękny. Wiem, że to klasyczny wyciskacz łez, ale od długiego czasu wymieniam go w czołówce moich ulubionych. Bo tak. I nikt nie ma prawa mi tego zabronić.

Bardzo długie zaręczyny (reż. Jean-Pierre Jeunet, 2004 r.) 

źródło

Gdy kończyłam gimnazjum, a dokładniej w wakacje między gimnazjum a liceum, rodzice musieli wyjechać na wesele chrześnicy taty do Krakowa, nie zabierając ze sobą swoich pociech. To znaczy zabierając najmłodszą, Agnieszkę, a mnie i mojego brata zostawili pod opieką babci, która dzwoniła co godzinę, czy aby na pewno żyjemy. Wykorzystując okazję postanowiłam na tę jedną noc przenieść się do pokoju rodziców, gdzie stał telewizor i wielkie, naprawdę wielkie łóżko. I pomimo tego, że jest wielkie, wykazywało się cechą, którą nie wszystkie łóżka się wykazują. Było wygodne.

Gdy już rozlokowałam się w łóżku z ciastkami, herbatą i czym tam jeszcze znalazłam, włączyłam telewizor. Było dość wcześnie, ale chciałam coś obejrzeć. Przeskakując kanały trafiłam na film, o którym nigdy nie słyszałam, ale po szybkim zapoznaniu się z opisem fabuły stwierdziłam że można na chwilę się zatrzymać, aż nie zacznie się coś ciekawszego. Ale nie zmieniłam kanału. Obejrzałam cały film, a towarzyszyła mi paczka chusteczek. Pod koniec filmu nie ostała ani jedna. Kolejny klasyczny wyciskacz łez, ale jak dla mnie idealny.

Mathilde (Audrey Tautou) po zakończeniu drugiej wojny światowej poszukuje swojego ukochanego Menecha (Gaspard Ulliel), chociaż wszystko wskazuje na to, że zginął. Młoda Francuzka pokonuje kolejne nieprawidłowości i przeszkody, czując, że mężczyzna żyje. Czy go odnajdzie?

Od czasu, gdy obejrzałam Bardzo długie zaręczyny, bardzo, ale to bardzo polubiłam francuskie kino, chociaż nadal nadrabiam zaległości. Jeżeli ktoś szuka na sobotni, niedzielny, poniedziałkowy, wtorkowy czy jakiś inny wieczór wyciskacza łez, to gorąco polecam Bardzo długie zaręczyny.

Ostatni samuraj (reż. Edward Zwick, 2003 r.) 


źródło

Japonia, koniec 1870 r. Do kraju przybywa weteran wojny secesyjnej – kapitan Nathan Algren (Tom Cruise). Ma on pomóc cesarzowi w przygotowaniu silnej armii. Przygotowani żołnierze muszą stawić czoła samurajom pod wodzą Katsumoto. Co drudzy nie chcą odrzucić na bok swoich mieczy, aby zastąpić je karabinami. Już podczas pierwszej walki kapitan zostaje wzięty do niewoli, podczas której pozna samego siebie.

Film po raz pierwszy pokazała mi moja chrzestna. Ja go pokochałam od pierwszego wejrzenia. Jest cudowny, chociaż niektórzy nazywają go pogardliwie hollywoodzkim patosem. Może i być, ale z tego co wiem film ma swoją wierną rzeszę fanów i ja do nich należę. Często do niego wracam i na nowo przeżywam tę historię.


Człowiek w żelaznej masce (Randall Wallace, 1998 r.)


źródło


Marzyciel (Marc Foster, 2004 r.)

źródło

Pianista (Roman Polański, 2002 r.)


źródło

Igrzyska śmierci (Gary Ross, 2012 r.)

źródło


Oszukana (Clint Eastwood, 2008 r.)

źródło


Alicja w Krainie Czarów (Tim Burton, 2010 r.) 



źródło

Piraci z Karaibów: Klątwa Czarnej Perły (Gore Verbinski, 2003 r.)



źródło


Harry Potter i Więzień Azkabanu (Alfonso Cuaron, 2004 r.)

źródło


Król Lew (Rob Minkoff, Roger Allers, 1994 r.)

źródło

Jeniec: Tak daleko jak nogi poniosą (Hardy Martins, 2001 r.)

źródło

Kogel-Mogel (Roman Załuski, 1988 r.)


źródło

Zrobi wszystko, by prawda o jego przeszłości nie wyszła na jaw

Serialomaniacy!

Dziś mam dla was kolejną dawkę mocno uzależniającego bajeru, jakim są seriale. W dzisiejszym poście znajdzie się również coś dla męskiej części naszych czytelników. Nie chcę was odciągać od nauki, pracy czy innych obowiązków, ale wygospodarujcie sobie czas na mały seans, bo naprawdę warto.

1. Teen Wolf

źródło

Wspomniany przez Kasię serial. Scott MacCall i nadpobudliwy Stiles dołączają do poszukiwań zwłok. Przyjaciele rozdzielają się, a wtedy Scott zostaje zaatakowany przez niespotykane zwierzę, podczas walki zostaje ugryziony. Od tej pory z chłopakiem zaczynają dziać się niewyjaśnione rzeczy.

2. Arrow

źródło

Miliarder Oliver Queen ginie w katastrofie morskiej. Po 5 latach zostaje odnaleziony na bezludnej wyspie. Po tych wydarzeniach Oliver się zmienia, próbuje zjednoczyć sobie rodzinę i byłą dziewczynę. Udaje kobieciarza, jakim był wcześniej, jednak pod osłoną wykreowanej przez niego postaci Zielonej Strzały walczy ze złem i próbuje odbudować swoje miasto.

3. The Vampire Diaries

źródło

Elena Gilbert to popularna uczennica liceum. Fascynuje ją nowy, tajemniczy uczeń, który jest odporny na jej urok. Jednak nie na długo, gdyż zjawia się jego brat; Stefan musi bronić Elenę. Kim są tajemniczy bracia? Jakie niebezpieczeństwa czekają na dziewczynę, jej rodzinę i przyjaciół?

4. The Walking Dead

źródło

Policjanta Rick Grimes zostaje postrzelony; gdy wybudza się ze śpiączki, dowiaduje się, że świat opanowały zombie. Grupa ludzi, na której czele staje, usiłuje przeżyć. Rozpoczyna się walka o życie. Serial jest ekranizacją słynnego komiksu pod tym samym tytułem.

5. White Collar

źródło

Neal Caffrey to inteligentny i bardzo sprytny fałszerz, którego policja nie może złapać. Gdy zostawia go dziewczyna, sam oddaje się w ręce policji, a tam rozpoczyna swoją przygodę. Zawiera układ z agentem FBI Peterem Burke, który polega na możliwości odbycia kary w areszcie domowym w zamian za pomoc w łapaniu kolegów po fachu.

Jak już wcześniej wspomniałam, możecie podawać swoje sugestie, a ja chętnie poszerzę swoje horyzonty. Piszcie na adres redakcyjny: essentia_redakcja@op.pl lub w komentarzach, a w następnym artykule uwzględnię wasze propozycje.

Casanova po pięćdziesiątce

źródło

Słysząc o Casanovie po przejściach, można by dojść do wniosku, że to nie film Johna Turturro, ale Woody’ego Allena. To wyraźnie zaznaczone nazwisko nowojorskiego komika rzuca się w oczy na plakacie, to on gra jedną z głównych ról i nie ma bata, żeby to on nie maczał palców przy tworzeniu scenariusza. Jeśli nie w smak wam kolejny obraz Allena Turturro, możecie w kinach obejrzeć: uginającą się pod ciężarem własnych ambicji Transcendencję, komedię Sąsiedzi, dramat non-fiction Powstanie Warszawskie, animację Rio 2, dokument o fotografce Szukajac Vivian Maier, niezależny projekt Chore ptaki umierają łatwo, duńskie Seks, narkotyki i podatki oraz zapis trasy koncertowej Violetta: Koncert.

Transcendencja
źródło

Grupa naukowców próbuje stworzyć
komputer, jakiego świat jeszcze nie widział: obdarzony inteligencją i czuciem.
Jeden z nich, Will Caster, zostaje zamordowany przez terrorystyczną
organizację widzącą w badaniach poważne zagrożenie dla rodzaju ludzkiego. Jego
żona Evelyn przenosi umysł badacza do pamięci powstającej maszyny. Caster
ożywa, ale efekty operacji będą miały poważne konsekwencje.

Transcendencja już teraz bywa określana największym rozczarowaniem
2014 roku. Pierwsze zapowiedzi dawały nadzieję na oryginalne i świeże kino
science-fiction, ze szczególnym naciskiem na science. Nie przeszkadzali debiutanci na reżyserskim i
scenopisarskim krześle, kiedy temat był ambitny, a obsada (w tym Johnny Depp
wreszcie bez pół tony tapety na twarzy) świeciła się od gwiazd. Tymczasem za
granicą film zdobył katastrofalne recenzje krytyków (19% świeżości na Rotten
Tomatoes).
W Polsce sytuacja prezentowała
się już nieco lepiej. Wprawdzie ganiono nagromadzenie zbyt wielkiej liczby wątków, niesatysfakcjonujące rozwiązania fabularne i zaskakującą bezpłciowość
aktorską, ale dostrzeżono również zalety filmu. Przede wszystkim ciekawe
refleksje na temat technologicznego postępu prowadzącego ludzkość do
autodestrukcji i dwuznaczność celów każdej ze stron.

Sąsiedzi
źródło

Kelly i Mac Radnerowie, świeżo
upieczeni rodzice, wprowadzają się do urokliwego domu na przedmieściach. Gdy
odkrywają, że są sąsiadami studenckiego bractwa, postanawiają wykorzystać tę
sytuację. Jednak imprezy organizowane przez młodych ludzi stają się coraz
hałaśliwsze. Żadna ze stron nie zamierza opuścić swojego domu; rozpoczyna się
sąsiedzka wojna.

Sąsiedzi to jedna z tych niewyszukanych komedii, w której nie brak
obrazoburczych żartów i śmieszących erotyzmem scenek, typu maluch bawiący się
zużytą prezerwatywą. Jeśli lubicie takie dzieła, wyjdziecie z najnowszego
filmu Nicholasa Stollera zadowoleni. Dowcipy balansują często na granicy
przesady, ale udaje im się nie raz rozśmieszyć. Przy tym twórcy wtrącają prostą
moralistykę – imprezy imprezami, ale kiedyś trzeba dorosnąć.

Powstanie Warszawskie
źródło

Obraz fabularny zmontowany w
całości z autentycznych materiałów z powstania warszawskiego. Główne wydarzenie
opowiadane jest z punktu widzenia Karola i Witka, dwóch braci dokumentalistów,
świadków walk sierpnia 1944.

W Powstaniu Warszawskim
imponuje przede wszystkim ogromna praca i serce twórców włożone w ten nietypowy
projekt. Aby stworzyć w miarę spójną historię, przejrzano sześć godzin
oryginalnych kronik, ślęczano mnóstwo czasu nad wiernych zrekonstruowaniem i
dokładnym pokolorowaniem czarno-białych taśm, konsultowano się z ekspertami od
architektury i militariów. Ta mrówcza praca przyniosła należyty efekt – powstał
pierwszy w dziejach kina dramat wojenny kręcony na rzeczywistych polach walki.
Film potrafi chwycić za serce
lepiej niż niejedna rzewna scena z tradycyjnego obrazu wojennego. Cały czas
zdajemy sobie sprawę, że na ekranie widzimy prawdziwych ludzi w autentycznych
sytuacjach, a nie aktorów, którzy pomiędzy jednym ostrzałem a drugim grywają w
tenisa i popijają kawę w wygodnych fotelach na planie zdjęciowym. Silne
wrażenie potęguje oglądanie całości w kolorze – to już nie zwyczajowe
czarno-białe ujęcia, które dodają anachroniczności. Niestety całość często bywa
niszczona przez okropnie dopasowany dubbing. Głosy brzmią bardzo sztucznie i są
kiepsko zsynchronizowane z resztą filmu.

Casanova po przejściach

źródło

Murray, właściciel antykwariatu,
ma coraz większe problemy finansowe. Namawia swojego nieśmiałego przyjaciela
Fioravante na spotkanie ze swoją dermatolog. Nie ma jednak na myśli zwyczajnej
lekarskiej wizyty, ale spełnienie najskrytszych seksualnych pragnień pani
doktor. Za pieniądze. Tak rozpoczyna się niespodziewany biznes dwójki starszych
panów, których sława dociera do coraz większej liczby łaknących rozkoszy pań.

Zapracowany Woody Allen, który z
dokładnością szwajcarskiego zegarka wypuszcza co roku po jednym własnym filmie,
powraca do występów przed kamerą. Jego rola w Casanovie po przejściach to chyba największa zaleta tej produkcji.
Murray to prostu cały Woody – gadatliwy, neurotyczny jąkała o rozwiniętej
gestykulacji. Zagarnia czas ekranowy dla siebie, choć reszta obsady, w tym John
Turturro, Sharon Stone i Vanessa Paradis, też daje radę. Film miewa swoje gorsze
momenty, sytuując się wśród tych mniej ambitnych projektów Allena, ale całość
stanowi miłą komedię na sobotnie popołudnie.

Rio 2

źródło

Julia, Blu oraz trójka ich
potomstwa wiodą szczęśliwe życie, ale Julia chciałaby, aby jej dzieci
dowiedziały się, co oznacza bycie wolną papugą. Niespodziewanie Blu przystaje
na życzenie ukochanej i przeprowadza się z rodziną do Amazonii. W dżungli na
ich trop wpada ich dawny wróg, Jewel.

Rio z 2011 roku było sympatyczną, kolorową animacją niemającą zbyt
wielu ambicji. Druga część nie wybija się pod tym względem żadnym ze swoich
elementów. Ptasie i nie tylko postacie są miłe dla oka i zabawne, a komputerowy
świat stworzony przez techników napawa nasze oczy tysiącem jaskrawych kolorów.
W porównaniu do części pierwszej dodano może nieco więcej musicalowej rozrywki,
tanecznych piosenek łatwo wpadających w ucho. W warstwie fabularnej to z kolei
następna animacja (dwa tygodnie wcześniej mogliśmy zobaczyć w kinie Amazonię. Przygody małpki Sai) niosąca
dzieciom ekologiczne przesłanie.

Szukając Vivian Maier

źródło

Prawdziwa historia Vivian Maier,
wybitnej fotografki, która większości swoich zdjęć nie wywołała. Z zawodu niania
dzieci z bogatych rodzin, w wolnych chwilach oddawała się swojej największej
pasji – fotografii. Kiedy kilka lat temu, niedługo po śmierci Maier, przypadkowo
znaleziono setki tysięcy jej negatywów, świat oszalał na punkcie tajemniczej
fotografki. Kim była i czy zdawała sobie sprawę ze swojego niezwykłego talentu?

Dokument Johna Maloofa i Charliego Siskela wzbudza emocje, ale
nie z powodu obranej formy, bo ta jest mało oryginalna, ale dzięki
fascynującemu tematowi. Przypadek Vivian Maier to niezwykle ciekawa historia
artystki z urodzenia, zwykłej kobiety, która sławy nigdy nie oczekiwała, a
którą ta spotkała niespodziewanie po śmierci. Skupia się przy tym nie tylko na
jej hobby. Maloof i Siskel próbują rozgryźć, kim była ta opiekunka, której prace wystawiają
teraz najznamienitsze galerie sztuki na świecie. Film odkrywa kolejne karty w
historii Vivian, także te najciemniejsze i najlepiej skrywane. Nie ucieka się
przy tym do zbyt łatwych osądów, przedstawiając całą złożoność psychiki
ludzkiej, wprost niemożliwą do zanalizowania.

Chore ptaki umierają łatwo

źródło

Grupa amerykańskich artystów
wyrusza do Gabonu, aby skosztować tam ibogi, mitycznej rośliny zawierającej
jeden z najsilniejszych psychotropów na Ziemi. Nie tylko wywołuje ona niezwykłe
wizje, ale podobno wyzwala z wszystkich uzależnień. Wędrowcy chcą w Gibonie
odnaleźć swój ziemski raj, odkryć odpowiedzi na nurtujące pytania i pozbyć się
nałogów.

Za oryginalnym tytułem kryje się
tu ciekawa treść poparta interesującym tematem. Chore ptaki umierają łatwo to dokument nietypowy, w warstwie
fabularnej dość naiwny (tęsknota za wyzbytą ze sztuczności dziczą), ale
ujmujący zabawą konwencjami. Reżyser czerpie po trochę z różnych gatunków,
łącząc zwariowaną komedię, mockument i kino przygodowe w bardzo udaną całość.
Swobodni i wiecznie naćpani hipisi czy gabońscy tubylcy to galeria barwnych
typów, których mógłby pozazdrościć niejeden fabularny film.
Nie można tego obrazu obejrzeć ze
zbyt wielu legalnych źródeł – jeśli nie widzieliście go na zeszłorocznym
festiwalu Nowe Horyzonty, pozostają kina studyjne.

Seks, narkotyki i podatki

źródło

Dwóch ekscentrycznych znajomych,
alkoholik i podrywacz Simon oraz prawnik i specjalista w prawie podatkowym
Mogens, postanawiają przejąć linie lotnicze. Zmieni to nie tylko przemysł
turystyczny, ale wpłynie na zmianę sceny politycznej ich kraju.

Film ten reklamowano jako europejski „Wilk z Wall Street” i w tym
porównaniu nie ma tylko łatwego przypięcia się do hollywoodzkiego hitu Scorsese.
Duński obraz łączy z amerykańskim odpowiednikiem oparcie historii na faktach oraz
skupienie na autentycznych wynaturzeniach kapitalizmu. Pytań o moralność
nieczystych zagrywek bohaterów jest jednak mniej; Christoffer Boe skupia się
głównie na skrupulatnym odzwierciedleniu epoki (akcja rozgrywa się w latach
60.) i kolejnych olśniewających ujęciach. Owszem, strona wizualna Wilka z Wall Street była wprost
zachwycająca i kipiała od emocji, jednak, wbrew pozorom, niosła za sobą nie
tylko świetne tempo, ale sporo gorzkich refleksji na temat stanu współczesnego
świata. Seks, narkotyki i podatki
natomiast nie tylko nudzi, ale nie mówi niczego, czego byśmy już nie wiedzieli.

Violetta: Koncert

źródło

Film uwiecznia europejską trasę
koncertową Violetty, czyli tytułowej bohaterki serialu Disney Channel. Koncert
został nakręcony w Mediolanie, a udział wzięło w nim 12 aktorów. Wykonali oni
największe serialowe hity, od En mi Mundo po V-lovers Nuestro Camino.

Violetta to dobra okazja dla dziecięcych fanek popularnej
disneyowskiej bohaterki na zapoznanie się z jej największymi hitami na wielkim
ekranie. Można będzie także zajrzeć za kulisy produkcji i sprawdzić,
ile emocji kryje się za przygotowaniem trasy koncertowej.

Jan Paweł II znów w kinach

źródło

Z okazji kanonizacji Jana Pawła
II polski dystrybutor przygotował dokument Jan Paweł II – Santo Subito.
Świadectwa świętości
. Ci, którzy wolą obejrzeć kolejny dokument o Karolu
Wojtyle w telewizji lub nie zamierzają tego robić wcale, nie mają zbyt dużego
wyboru. Czeka na nich horror Diabelskie nasienie i pokazywane w zeszłym
roku na festiwalu w Berlinie Lekcje harmonii.

Diabelskie nasienie

źródło

Samantha i Zach to świeżo poślubiona para, która w podróż poślubną wybrała
się na egzotyczną Dominikanę. Podczas jednej tajemniczej nocy małżonkowie tracą
świadomość, a po powrocie Samantha dowiaduje się, że znajduje się w nieplanowej
ciąży. Stopniowo ulega niezwykłej przemianie, co skłania jej męża do wniosku,
że w ciążę wmieszały się siły nieczyste.

Twórcy Diabelskiego nasienia zwrócili na siebie uwagę kampanią viralową, w
której krwiożercze dziecko w niepozornym wózku straszyło zwyczajnych mieszkańców
Nowego Jorku. Dość nietypowa promocja to jednak najlepsze, co przytrafiło się
temu filmowi. To typowy horrowy słabiak, w którym nuda goni nudę, a sceny,
które w zamierzeniu mają nas straszyć, raczej odstraszają swoją
schematycznością. Scenariusz jest bardzo zły, sprawia wrażenie zbioru klisz
przepisanych z tysiąca, ba, miliona innych produkcji. Nie pomaga również found
footage – to stylistyka już tak zużyta, że zdecydowanie bardziej wzbudza
rozdrażnienie niż szczerą ciekawość. 


Lekcje harmonii

źródło

W czasie badania lekarskiego nastoletni Aslan
zostaje upokorzony przed swoimi kolegami. To zdarzenie uruchamia w chłopcu
ukryte zaburzenia osobowości. Aslana zaczyna dręczyć obsesja czystości i
dążenia do perfekcji, co skutkuje coraz trudniejszymi sytuacjami. Jednym z jego
dręczycieli jest Bolat, który wymusza na młodszych dzieciach haracze.

Jeśli wytrzymacie pierwszą scenę tego filmu, nie
odrywając wzroku od ekranu, istnieje dużo prawdopodobieństwo, że zdołacie w
równym skupieniu obejrzeć cały film. Emir Baigazin przedstawia zaklęty krąg
przemocy i nie boi się jej sugestywnie ukazywać. Pierwszą kolebką zła staje się
szkoła, gdzie okrutni uczniowie znęcają się nad młodszymi. Później jest jednak
tylko gorzej – do aktów przemocy odwołują się nawet ludzie stojący po stronie
prawa. Tę bezwzględność reżyser kontrastuje z pięknymi pejzażami przyrody i
pełnymi poezji kadrami. Stosuje nieco banalną metaforykę, ale koniec końców
wychodzi zwycięsko z powierzonego sobie zadania.

Jan Paweł II – Santo Subito. Świadectwa świętości

źródło

Twórcy tego dokumentu za cel biorą sobie pytanie:
w jaki sposób Jan Paweł II obecny jest wśród ludzi na całym świecie? Odwiedzają
m.in. cudownie ozdrowioną Kostarykankę Floribeth Diaz, której lekarze nie
dawali żadnych szans na przeżycie. Przewodnikiem po kolejnych świadectwach jest
ks. Sławomir Oder, postulator procesów beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych
papieża.
Świadectwa świętości można porównać
do sklepów z tandetnymi dewocjonaliami, iskrzących się od figurek z tańczącym
Jezusem czy długopisów z Marią Magdaleną. To produkt skierowany na zarobienie
pieniędzy na szkolnych grupach z katechetkami, które z okazji kanonizacji
papieża Polaka ustawiły się w długiej kolejce przed kasami biletowymi. Żeby jeszcze
próbowano oryginalnie spojrzeć na ograny temat! Na to nie ma co liczyć, bo
autorzy poszli po linii najmniejszego oporu i stworzyli film nudny oraz
ogromnie przeciągnięty, wychodząc z założenia, że po co się starać, skoro
szkoły pójdą.

Śmiało dążyć tam, dokąd nie dotarł jeszcze żaden człowiek

Sezon wakacyjny prawie już za nami. Nadchodzi piękna, barwna, ale też niestety chłodna i deszczowa jesień. Co robić w te ponure dni? Moja propozycja to czytanie książek, ale dla leniuszków mam również inną rozrywkę – seriale. Przygotowałam dla was zestawienie seriali, które oglądam i uważam za godne polecenia. Postanowiłam rozłożyć listę na części, żeby nie okazała się zbyt długa.

1. Pretty Little Liars
źródło
Aria, Spencer, Hanna i Emily tracą przyjaciółkę (Alison), która ginie w niewyjaśnionych okolicznościach. Rok po jej śmierci dziewczyny zaczynają dostawać wiadomości zza grobu z sekretami, które powierzyły wyłącznie Alison. Okazuje się, że dziewczyny skrywają straszliwą tajemnicę.


2. Jane by Design
źródło
Jane Quimby stara się o staż w domu mody, przez przypadek zostaje potraktowana jako dorosła i przyjęta na cały etat do pracy. Musi utrzymać w tajemnicy swoją prawdziwą tożsamość. Dodatkowo musi skończyć liceum z bardzo dobrymi stopniami. Czy da sobie radę?

3. Gossip Girl
źródło
Każdy kocha plotki, a już na pewno Plotkara, najgłośniejsza bloggerka Manhattanu. Na swoim blogu umieszcza nowinki dotyczące elity nastolatków. Są to wpadki na szkolnym korytarzu, ale też historie osobiste. Nikt nie chce, aby jego tajemnice wyszły na jaw. Przed Plotkarą nie ma sekretów.

 4. Glee 

źródło
W jednym z amerykańskich liceów nauczyciel Will Schuester chce przywrócić szkolny Glee Club. Chętnych i utalentowanych uczniów nie brakuje. Jednak nie wszyscy są pozytywnie nastawieni do tego pomysłu. Znajdują się osoby, które za wszelką cenę będą starały się zniszczyć marzenia młodych gwiazd.

5. Skins
źródło
Serial opowiadający o grupie dorastających nastolatków, którzy muszą zmierzyć się z czyhającymi na nich problemami. W każdym odcinku poznajemy historię i problemy innego bohatera. Mamy do czynienia z anoreksją, uzależnieniami od alkoholu, papierosów, seksu. Nastolatkowie próbują odnaleźć siebie.

Oczywiście to tylko kilkanaście zdań mających przybliżyć wam fabułę. Mogłabym pisać tu eseje na temat każdego z seriali, ale nie chcę wam za dużo zdradzać. Mam nadzieję, że pomysł stworzenia takiego cyklu wam się spodoba.

A może i wy macie jakieś ulubione seriale i chcielibyście się z nami nimi podzielić? Więc śmiało piszcie na adres redakcyjny: essentia_redakcja@op.pl lub w komentarzach, a w następnym artykule uwzględnię wasze propozycje.

Subskrybuj przez e-mail!

Wprowadź swój adres e-mail, aby zaprenumerować artykuły naszej redakcji i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach przez e-mail.

Jesteśmy na:

ekulturalni.pl
lubimyczytac.pl

Rekomendacje czytelników

© 2017 Redakcja Essentia