Les Misérables z perspektywy laika

Pójście na Nędzników do Queen’s Theatre w dzień samego przyjazdu do Londynu było najgorszym pomysłem, na jaki mogłam wpaść. I nie chodzi o jakość przedstawienia, ale o prosty fakt, jakim jest zmęczenie. Blisko trzygodzinne przedstawienie żąda dużych pokładów uwagi, każe mieć otwarte oczy i umysł, a panująca w teatrze ciasnota i duchota wcale w tym nie pomagają. Teraz wiem, że nigdy więcej nie popełnię tego błędu, lecz na pewno jeszcze raz pójdę na ten spektakl.

Les Misérables jest najdłużej granym musicalem na świecie (zaraz za broadwayowskim The Fantasticks). Jego dobra passa trwa nieprzerwanie od trzydziestu lat, w którym to czasie odbyło się ponad dziesięć tysięcy przedstawień (musical świętował dziesięciotysięczne przedstawienie w roku 2010), a obsada wielokrotnie się zmieniała. Obecnie na scenie można podziwiać Petera Lockyera jako Jeana Valjeana, Jeremy’ego Secomba jako Javerta, Craiga Mathera jako Mariusa, Fantynę w wykonaniu Rachelle Ann Go czy Kozetę wykreowaną przez Zoego Doana. Za przedstawienie komicznego małżeństwa Therandierów odpowiadają David Langham i Katy Secombe. A to i tak nie są wszyscy.

Mając wiele doświadczeń z polskim teatrem i nie znając gatunku, jakim jest musical (gdyż nigdy nie widziałam go na żywo), nie wiedziałam, czego się spodziewać. Lecz po obejrzeniu kilku transmisji National Live Theatre w Multikinie miałam choćby podstawowe pojęcie na temat ogromu przedsięwzięcia, jakim jest spektakl na West Endzie. Nie pomyliłam się. 

Samemu West Endowi oraz każdemu ze znajdujących się tam teatrów można by poświęcić osobny tekst. Teatrowi Queen’s, w którym grani są Nędznicy – również. Kolejki po odbiór biletów ustawiają się na długo przed rozpoczęciem przedstawienia, liczba widzów jest tak duża, że wielu z nich stoi przed wejściem. Nic dziwnego – teatr jest ogromy, jego widownia także. Ja sama siedziałam wysoko nad sceną, mając nieco ograniczony widok na scenę. Nie przeszkodziło mi to jednak w odbiorze spektaklu, mimo że na wyższych partiach widowni jest dosyć ciasno, przede wszystkim miejsce na nogi jest mocno ograniczone.  Dźwięk jednak docierał bez problemu, a ja, lekko się wychylając, mogłam dostrzec wszystko, co dzieje się na scenie. 

To przejmujące uczucie – gdy po raz pierwszy widzi się prawdziwą orkiestrę. Tu żaden dźwięk nie jest bowiem sztucznie wygenerowany. Twórcy operują instrumentami i głosem – bez nagrań i dodatkowych efektów. Robi to ogromne wrażenie i wywołuje dreszcze, zwłaszcza że muzyka – nawet nagrana – jest medium, które najprościej manipuluje uczuciami. Trudno mi powiedzieć, jak podekscytowana byłam, gdy na scenie zabrzmiały pierwsze dźwięki Chóru Więźniów (Look Down) i usłyszałam całą gamę mocnych, ekspresyjnych głosów, z których każdy kolejny był piękniejszy od poprzedniego. Pamiętam tylko, że na całe przedsięwzięcie patrzyłam urzeczona i choć słuchając muzyki, najchętniej zamknęłabym oczy, aby wyobrażać sobie jej uosobienie, tu nie mogłam tego zrobić. Bo muzyka tworzyła obrazy na moich oczach – kolorowe, ogromne, idealnie zsynchronizowane. 

Postaci było wiele, lecz żadnej nie potraktowano z mniejszą uwagą, jeśli chodzi o kostium, czy makijaż. Zdawać by się mogło, że w tej mnogości aktorów każdy miał prywatnego stylistę, który zadbał o idealną charakteryzację. Podobał mi się brak uwspółcześniania, którego niesłusznie się spodziewałam, przyzwyczajona do dzisiejszej stylistyki teatralnej i ciągłych prób przeniesienia konkretnych utworów do czasów współczesnych. Nędznicy pozostali tacy sami jak ponad trzydzieści lat temu, gdy wystawiono ich po raz pierwszy. Co prawda z drobnymi scenograficznymi i kostiumowymi zmianami, ale wciąż oddający ducha osiemnastowiecznej Europy. W swym przepychu przedstawienie jest bardzo klasyczne, co tylko czyni je piękniejszym.

Pamiętam, że przywiązanie do scenografii w West Endowskich teatrach urzekało mnie już na samych nagraniach. Lecz oglądając Nędzników, uświadomiłam sobie, że nagranie jest niczym w porównaniu z prawdziwym doświadczeniem. Ruchoma gospoda Therandierów czy fort rebeliantów zachwycały swoim ogromem. Przyłapywałam się na pytaniu: jak to właściwie jest zrobione? Niemożliwe dla mnie było, by człowiek własnoręcznie wykonał tak misterne budowle i rekwizyty, które w dodatku można było zmieniać tak dynamicznie, bez żadnych trudności, mimo ich wielkości. Przepraszam, jeśli moja wypowiedź jest monotonna w swym zachwycie, jednak proszę o wyrozumiałość – to pierwszy spektakl, jaki widziałam w Londynie, a jednocześnie pierwszy musical, jaki widziałam w ogóle. To przedstawienie utwierdziło mnie w przekonaniu, że chcę więcej. I o ile dobrze czytam zagraniczne recenzje… nie tylko mnie. 

Jeśli musical miał zachęcić do dalszego odkrywania i badania Nędzników, spełnił swoją rolę doskonale. Od tamtej pory trudno mi zapomnieć o tej wspaniałej muzyce i wyjątkowych głosach. Nie potrafię też zapomnieć o powieści, w której wir dałam się wciągnąć zaraz po obejrzeniu przedstawienia. Słuchanie dziesiątek wersji tych samych utworów stało się moim uzależnieniem. Nie skłamię, jeśli powiem, że znam większość wykonań Empty Chairs at Empty Tables, który jest moim ulubionym utworem i na który czekałam z utęsknieniem przez większość spektaklu, a który ani trochę mnie nie zawiódł.

Tak naprawdę trudno powiedzieć, aby w Les Misérables były minusy. Przedstawienie zdaje się idealnie dopracowane przez całe lata praktyki. Piękna jest zarówno warstwa wizualna czy techniczna, jak i aktorska oraz ta najważniejsza – muzyczna. Przedstawienie bawi, wzrusza, momentami przeraża, cieszy i smuci. Tym, co według mnie stanowi ogromny plus, jest nienaganna dykcja aktorów, którzy śpiewali wyjątkowo wyraźnie. Umówmy się: perfekcyjna wymowa nie jest prosta w śpiewie, a tymczasem mogłam bez problemu zrozumieć każde słowo, siedząc bardzo daleko od sceny. 

Choć zazwyczaj jestem zwolenniczką minimalizmu, tu urzekały mnie wspomniany już przepych i wielość kolorów. Łatwo można ulec wrażeniu, że sceny zmieniają się jak w kalejdoskopie, mnogość wrażeń jest trudna do opisania. Tu naprawdę dzieje się bardzo dużo. I bardzo wiele się również zmienia, trzeba więc spektakl oglądać z uwagą, aby niektóre ważne wątki nie zdążyły nam umknąć. Lecz ta wyjątkowa dynamika buduje swojski klimat przedstawienia, które ostatecznie nie przytłacza, ale pozostawia same pozytywne wrażenia. Myślę, że wszyscy tego czasem potrzebujemy: aby  po wyjściu z teatru nie czuć ciężaru, tylko skłonność do refleksji i zadowolenie z tak, a nie inaczej spędzonego wieczoru. 

Ale to wcale nie oznacza, że spektakl nie zostawia po sobie śladu, wręcz przeciwnie. Zagnieżdża się w sercu i stawia pytania o ludzką naturę, o chęć zmiany i odkupienia win, o wybaczenie, upór i determinację, o poświęcenie. A to wszystko wyrażone w śpiewie uderza podwójnie. Spektakl obdarowuje prawdziwą energią, z której można korzystać długo po jego obejrzeniu. Jest widowiskiem niezapomnianym dla każdego, kto je obejrzy. Znam osoby, które mimo miłości do całego angielskiego teatru na ten jeden musical chodzą za każdym razem, gdy odwiedzają Londyn, nigdy nie żałując wydanych pieniędzy. To tylko świadczy o mocy tego przedstawienia, o jego działaniu na umysł i serce człowieka. To jeden ze spektakli, który pokazuje, jak potężną wartością jest teatr, jak wpływającą na ludzkie życie i jak je zmieniającą. Warto choć raz w życiu zobaczyć tę energię i moc płynącą ze sceny, bo jest ona warta więcej niż dziesięć innych przyjemnych zajęć, które ostatecznie nie pozostawiają po sobie śladu. 

Powrót do przeszłości

Weszliśmy do Krainy Czarów bocznym wejściem. Już stojąc w drzwiach, możemy ujrzeć czarną, lekko oświetloną norę, której końca nie widać. Czujemy się pewnie, bo wszyscy znamy wyjście. Racjonalizm podpowiada nam, że możemy opuścić to miejsce w każdej chwili. Możemy powrócić do przyziemnego świata, z którego przybyliśmy tylko na chwilę, jakby w odwiedziny. Urzekająca i niepokojąca sceneria trzyma nas jednak w miejscu, a potem już jest za późno.
 
Czekamy na Nią. Przecież dla Niej tu przyszliśmy. Jak będzie wyglądać? Czy przeżyje kolejne przygody? Może zje ciasteczko i stanie się bardzo mała. Albo pobiegnie za królikiem, który nieustannie będzie odmierzał czas. To pełne napięcia czekanie. Coś słychać z góry. Jakiś huk i narzekanie. Ktoś idzie. I w końcu Ją widzimy. Ale nie ma dziewczęcej sukienki, długich blond włosów i dziewiczego uśmiechu. Przychodzi ze sklepowym wózkiem i widoczną siwizną. Garbi się i skrzeczy. To nie ta Alicja, którą poznaliśmy kiedyś. 
 
Alicja ma siedemdziesiąt sześć lat i ponownie trafia do Krainy Czarów. Z początku nie wie, gdzie jest. Widzi porozrzucane papiery i różnorodne przedmioty, których nikt od dawna nie dotykał. Otacza ją bałagan, lecz paradoksalnie jest to bałagan bardzo uporządkowany. Wystawia oczom Alicji wszystko to, co powinna zobaczyć. I gdy patrzy na rzeczy, które już kiedyś widziała, zaczyna sobie przypominać. Przez następną godzinę mamy do czynienia z Alicją, która jeszcze raz próbuje rozliczyć się ze swoją przeszłością, lecz ciągle wpada w jej sidła, nie mogąc się z nią uporać. 
 
 

Krakowski Teatr Odwrócony to bardzo klimatyczne, choć niewielkie miejsce, kreowane przez ludzi z pasją. Przychodząc do przyjemnego zaułka, rozmawiając z dyrektorem – Szymonem Budzykiem – i wreszcie oglądając kolejne spektakle, trudno zaprzeczyć słowom, którymi twórcy Odwróconego określają swój teatr. Wizja. Tu wszystko jest konsekwentnie realizowaną wizją. Ich najnowsze dzieło – A7ICJ6 – również. Ten konkretny spektakl, będący pełną zmyślnej narracji wystawą lalek, jest dosyć wyjątkowy dla samego teatru. Lalki pojawiają się tu po raz pierwszy. Co więcej – zdają egzamin. I gdyby na stałe wpisały się w repertuar Odwróconego, nikt nie powinien narzekać. Zwłaszcza że zostały stworzone z zamiłowaniem do szczegółów, dokładnie i wiernie odzwierciedlając ich prototypy. Autorka lalek, a jednocześnie pomysłodawczyni spektaklu i aktorka – Helena Osak – stworzyła m.in. Kapelusznika, Marcowego Zająca i Kota z Cheshire. 

 
 

Większość z nas zna historię Alicji – jasnowłosej dziewczynki, która przez przypadek trafia do dziwnej krainy, gdzie zaprzyjaźnia się ze zwariowanymi bohaterami, a jednocześnie otrzymuję misję zwalczenia panującego w owej krainie zła. Historia okraszona jest niespotykanymi wydarzeniami, absurdalnymi dialogami oraz aluzjami dotyczącymi wyobraźni i snu. Pierwotnie opisana przez Lewisa Carolla, doczekała się wielu ekranizacji; ostatnia z nich dopiero co widniała na afiszach kinowych.

 
W spektaklu Teatru Odwróconego nie uraczymy jednak tej znanej nam historii, ale jej dotkliwe konsekwencje. W efekcie ujrzymy obraz smutny i melancholijny w całej swej wesołości. Alicję, która wspominając swoją przeszłość, przeżywa chwile gwałtownej radości, lecz zaraz znów podupada, przytłoczona mnogością obrazów i głosów. Próbuje ignorować irytujące wołania, lecz ulega im, wyciągając z szafy zakurzone postacie, o których chciała zapomnieć. Ustawia lalki i pozwala im mówić –poddaje się za każdym razem. A potem spełnia ich prośby, licząc na to, że może zmienić przeszłość, w której popełniła wiele błędów. Nie wie, że prawdziwy powrót nie jest możliwy. Nie wie, że to miejsce dawno zgasło, stając się więzieniem dla jej umysłu, które ogranicza ją od lat. To przez nie jest nieszczęśliwa i zgorzkniała. 
 
 

W tym wszystkim lalki stanowią element iście metafizyczny. Ich odbijający się echem od ścian głos hipnotyzuje. Wszystkie wprowadzają widza w wyjątkowy klimat. I nie ma już dla niego ratunku, nie ma wyjścia. Zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy w Krainie Czarów ze wszystkimi tego konsekwencjami, bo lalki nie mówią do Alicji. Mówią do nas. O początku i końcu, dobru, złu i ostateczności, o realności i wyobraźni, o smutku, niewoli i zapomnieniu. Są niczym wewnętrzne głosy – nieruchome, odległe, a jednak siedzące wśród nas. Tak naprawdę to one budują panującą na dnie nory atmosferę.

 

Na największy podziw zasługuje Helena Osak – w świetnym stroju i charakteryzacji, odpowiednio modelując głos i przekonująco odgrywając swą rolę, każe nam pytać samych siebie, w jakim wieku może być stojąca przed nami aktorka. Trudno uwierzyć, że ona jedna była pomysłodawcą, reżyserem, aktorem i twórcą lalek dla tego spektaklu. Wkład pracy, jaki włożyła w ową realizację, jest namacalnie widoczny przez cały czas trwania przedstawienia. Naturalność aktorki urzeka, a ona sama wciąga nas w wir refleksji i wspomnień. Ze zgrozą odkrywamy, że każdy z nas wraca podświadomie do wydarzeń z przeszłości, które uwarunkowały to, kim jesteśmy teraz. Zapominamy, że przeszłość nie jest wyrokiem dla przyszłości, że nie stawia na niej krzyżyka. Wracamy do niej, bo nie umiemy się z nią rozliczyć, bo wolimy się umartwiać niż iść do przodu. Rzecz prosta, przedstawiania wielokrotnie za pomocą wielu dziedzin sztuki, lecz tutaj ukazana w wyjątkowej, chwytającej za serce narracji. Wykorzystanie Alicji w Krainie Czarów jako nośnika tak powszechnych prawd jest bez wątpienia czymś nowym i wyjątkowym, a dzięki bardzo dobremu wykonaniu – także poruszającym. 

 
Wiemy, że Alicja musi opuścić Krainę Czarów. Choć nie wiemy, czy jej pobyt tutaj trwa godziny czy dni, wiemy, że po raz kolejny odnajdzie drogę powrotną. Alicja znajduje lalkę, którą kochała, będąc dzieckiem. Znajduje ją wśród tych wszystkich przedmiotów z przeszłości i zabiera ze sobą, wychodząc. Siedzimy w pustej krainie, myśląc, że nie wzięła stąd jedynie zabawki, ale część siebie, którą zostawiła w tym miejscu przed laty. Czy to oznacza, że już nigdy nie wróci? Że po naszym wyjściu, Kraina Czarów legnie w gruzach, bo Alicja zabrała tę cząstkę, która raz po raz ściągała ją na dno nory? A może zostawiła uchylone drzwi, by jeszcze kiedyś powrócić po cichu i bez świadków? Być może ta lalka to fragment miejsca, z którym Alicja nie potrafi się rozstać. W końcu wszyscy potrzebujemy Krainy Czarów.

Kto za życia choć raz był w niebie, ten po śmierci nie trafi od razu…

Teatr nieustannie przekracza granice. Ten testuje wytrzymałość zarówno widzów, jak i aktorów. Głośne Dziady Michała Zadary zaangażowały niemal cały zespół Teatru Polskiego we Wrocławiu i zrzeszyły ogromną liczbę widzów niezłomnych, dla których spędzenie blisko czternastu godzin w teatrze jest jedynie przyjemnością. Oto Zadara jako pierwszy zdecydował się zrealizować czteroczęściowy dramat Adama Mickiewicza w całości, bez żadnych skrótów. W dodatku zrobił to z pomysłem, nieustannie bawiąc się konwencją. Twórcy wciągnęli widzów w niesamowity rytuał dziadów i towarzyszące mu zdarzenia, nie pozwalając nikomu zasnąć, nie pozwalając ulec zmęczeniu. I to akurat na kilka dni przed Świętem Zmarłych…

Lucky Man

Jest 22 lutego 2015 roku. Cate Blanchett wychodzi na scenę hollywoodzkiego Dolby Theatre, w ręku trzymając złotą kopertę. To już 87. gala rozdania Oscarów. W kategorii „najlepszy aktor pierwszoplanowy” nominowanych jest pięciu aktorów. Gdy Blanchett czyta wyróżnione nazwisko, cała sala reaguje gromkimi brawami. Tylko zwycięzca nie do końca wierzy w to, co usłyszał. W jego reakcji widać szczere zaskoczenie, radość dziecka, które otrzymało najlepszy świąteczny prezent. Eddie Redmayne odbiera Oscara, wygłaszając chaotyczną, nieskładną i pełną uroku mowę. Chyba nadal nie wierzy, chyba nie wie, co ze sobą zrobić. Mówi o sobie lucky man, czyli po prostu szczęściarz. 
Eddie Redmayne nigdy nie studiował aktorstwa. Do uczęszczania na zajęcia teatralne namawiali go rodzice. Studiując historię sztuki na uniwersytecie w Cambridge, występował w National Youth Music Theatre. Choć jego debiut przypadł na rok 2002, w castingach zaczął uczestniczyć zdecydowanie wcześniej. W wieku dwunastu lat wziął udział w przesłuchaniu do Ryszarda III, jednak został odrzucony przez samego sir Iana McKellena, odtwórcę głównej roli. W jednym z wywiadów Redmayne wyjawił, że ujrzenie sir Iana w filmowej wersji dramatu ostatecznie rozbudziło jego zainteresowanie teatrem, które zaowocowało dziesięć lat później pierwszym profesjonalnym występem na deskach Shakespeare’s Globe. Właśnie tam dwudziestoletni wówczas aktor wcielił się w postać udającej chłopca Violi, bohaterki komedii Szekspira Wieczór Trzech Króli.
 
W przedstawieniu zrealizowanym wedle zasad sceny elżbietańskiej wszystkie role grali mężczyźni. Na pierwszy sukces Eddie Redmayne nie musiał czekać długo – po swym udziale w sztuce Edwarda Albee: Koza, albo kim jest Sylwia? został wyróżniony nagrodą Critics Circle Theatre Award dla najlepszego początkującego aktora. Natomiast w 2010 roku stał się szczęśliwym posiadaczem prestiżowej nagrody Laurence’a Oliviera za swą rolę w głośnej sztuce Red, która zyskała sławę nie tylko w rodzimej Wielkiej Brytanii, ale także na nowojorskim Broadwayu. Tamtejsi krytycy również docenili talent Redmayne’a wręczając mu statuetkę Tony.  
 
Od początku najważniejszy był teatr. Kino stanowiło jedynie rozrywkę, która ˜– jak do pewnego momentu twierdził sam Eddie – nie niosła za sobą żadnej nauki. W rodzinnym domu aktora nie oglądano wielu filmów, a i on nie przejawiał zainteresowania tą dziedziną. Odkąd zacząłem występować profesjonalnie, to zawsze był teatr. Jestem prawdziwym ignorantem, jeśli chodzi o filmy, ale robię postępy – powiedział w jednym z wywiadów, wspominając również, że podczas kręcenia Kochanic króla (2008) Scarlett Johansson skomponowała dla niego całą listę produkcji, które powinien obejrzeć. Torturowany przez kolegów aktorów zaczął zgłębiać swą wiedzę na temat filmów, a ich oglądanie stało się nie tylko wciągające, ale i inspirujące. Teraz Eddie Redmayne mówi wprost: Moje życie to film. 
 
Początki jego kariery filmowej sięgają 2006 roku. Po epizodycznej roli w miniserialu HBO Elżbieta I dołączył do obsady kryminału Like Minds, gdzie zagrał oskarżonego o morderstwo nastolatka. Rok później, u boku Julianne Moore, wystąpił w dramacie Uwikłani. Potem ponownie zmierzył się z osobą królowej Elżbiety w nagrodzonym Oscarem za najlepsze kostiumy filmie Elizabeth: Złoty Wiek. Nie opuszczając dworskich realiów, wcielił się w postać Williama Stanforda, bohatera dramatu historycznego Kochanice króla (2008). Do średniowiecza powrócił raz jeszcze trzy lata później, dzięki swemu udziałowi w nagradzanym serialu Filary Ziemi. W Błękitnym deszczu (2009) jako młody grabarz odwiedzał należący do Patricka Swayze klub ze striptizem, a w Czarnej śmierci (2010) przywdział habit mnicha. Jako asystent sir Laurence’a Oliviera w Moim tygodniu z Marilyn (2011) pokazywał hollywoodzkiej gwieździe uroki Anglii. Za tę rolę otrzymał pierwszą nominację do Nagrody Brytyjskiej Akademii Filmowej. Potem było już tylko lepiej.
 
W grudniu 2012 na ekrany kin wszedł nowy film Toma Hoopera – Les Miserables: Nędznicy. Był to musical pod pewnymi względami wyjątkowy, ponieważ wszystkie partie śpiewane nie zostały nagrane w studiu; aktorzy wykonywali je na żywo. Za rolę Mariusa Eddie Redmayne otrzymał kilka prestiżowych nagród i nominacji. Sam film został wyróżniony trzema Oscarami, trzema Złotymi Globami i aż pięcioma statuetkami BAFTA. Jednak przełom w karierze Brytyjczyka miał nastąpić dopiero wraz z wcieleniem się w postać słynnego astrofizyka Stephena Hawkinga w głośnej Teorii wszystkiego (2015). Na przygotowanie się do roli Eddie miał kilka miesięcy. Zdołał poznać całą rodzinę Hawkinga, a przy okazji wiele osób cierpiących na stwardnienie zanikowe boczne, znane jako ALS. Rozmawiał z nimi, uczył się, a ciało trenował z pomocą tancerza. Najbardziej stresujące było spotkanie z astrofizykiem. Po wielu miesiącach czytania na jego temat, po próbach zrozumienia jego teorii, a także czasie spędzonym z innymi chorymi Eddie przyszedł i przez pierwsze pół godziny starał się powiedzieć wszystko, co wie na jego temat. Potem zaczęli rozmawiać o chorobie. Dla twórców było ważne, aby przedstawić wszystkie jej aspekty, dlatego Eddie chciał jak najwięcej wiedzieć chociażby o głosie Stephena. Ważne było także ukazanie jego ogromnego poczucia humoru. Chociaż może poruszać tylko kilkoma mięśniami, emanuje witalnością, dowcipem i kokieterią – wyznał aktor w trakcie pracy nad filmem. Rola kosmologa przyniosła mu nie tylko sławę, ale także Oscara i aprobatę oraz dumę samego Hawkinga, który nie omieszkał wspomnieć o tym za pośrednictwem portalu społecznościowego.
 
Odbierając Nagrodę Akademii Filmowej, wiedział, że wkrótce czeka go kolejne wyzwanie. Trzy lata wcześniej, podczas kręcenia Les Miserables, otrzymał od Toma Hoopera scenariusz. To może być najlepszy tekst, jaki przeczytasz, usłyszał. Wrócił następnego dnia. Jego odpowiedź była krótka: Wchodzę w to. Od tamtej pory zaczęły się jego trzyletnie przygotowania do wyświetlanej obecnie w kinach Dziewczyny z portretu. Rola żyjącej na początku XX wieku Lili Elbe, która przez wiele lat funkcjonowała w ciele mężczyzny, zapewniła mu kolejną nominację do prestiżowej nagrody. Sam Eddie twierdzi, że owa rola była dla niego wyjątkowym darem – zdołał poznać wiele podobnych do Lili osób, które zmieniły jego postrzeganie transseksualizmu i transpłciowości, a także pomogły mu w kreowaniu postaci. Dzięki nim bardzo wiele się nauczył i bardzo wiele zrozumiał. W jednej z wypowiedzi wyraził nadzieję, że Dziewczyna z portretu, opowiadająca o wyjątkowej, pięknej miłości, uczyni życie ludzi transseksualnych lepszym. Tom Hooper zapytany o dobór obsady odpowiedział: Wielokrotnie myślałem, kogo jeszcze mógłbym zaangażować, ale mój instynkt zawsze podpowiadał mi Eddiego.
 
Wielu aktorów przez całą karierę czeka na role podobnej wagi. Eddie Redmayne ma trzydzieści cztery lata, zdołał zmierzyć się już z dwiema, a wiele jeszcze przed nim. Właśnie otrzymał główną rolę w produkcji Fantastyczne zwierzęta i jak je znaleźć według scenariusza J.K. Rowling, autorki cyklu powieści o Harrym Potterze. Większość czasu spędza w rezerwatach przyrody z trenerami zwierząt. Nowym wyzwaniem jest bardzo podekscytowany. Pytany o swój sukces zawsze ma jedną skromną odpowiedź: I’m a lucky man (ang. Jestem szczęściarzem). Trudno nie odnieść wrażenia, że obsypywany laurami czuje się nieswojo. Rzadko też potrafi zachować powagę; jego radość jest naturalna i szczera, a przemowy – pełne uroku i niedowierzania we własny sukces. Z zaangażowaniem opowiada o postaciach, które zdołał wykreować. Widać, ile pracy włożył w ich poznanie i zrozumienie. Lubi grać interesujące osoby, ale jak sam żartobliwie twierdzi: pierwszym marzeniem aktora jest zatrudnienie. Nagły wzrost sławy nie zmienił jego codzienności. Dzień po otrzymaniu Oscara wrócił do rodzimej Anglii i poszedł na zakupy do supermarketu. I to jest moja rzeczywistość – mówi. – Robię normalne rzeczy, potem jadę na festiwale filmowe ubrany w pożyczone ciuchy, pojawiam się na premierach i opowiadam o swoich pasjach. Ale ostatecznie wracam do normalności; do rodziny i przyjaciół.

Był albo nie był, oto jest pytanie…

Wierzę w Szekspira. Nie stawiam mu ołtarzy i nie odprawiam modłów nad jego dziełami, ale wierzę. Może dlatego, że wielu próbowało i próbuje podważyć jego istnienie. Słusznie czy niesłusznie, zdecydowanie jestem po stronie tych, którzy twierdzą, że Szekspir naprawdę żył. Trudno powiedzieć, na ile jest to prawdziwe przekonanie, a na ile usilne pragnienie, aby była to prawda. Obojętnie jednak, czy to prawda czy złudzenie – ja wierzę. A reszta jest milczeniem.

Subskrybuj przez e-mail!

Wprowadź swój adres e-mail, aby zaprenumerować artykuły naszej redakcji i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach przez e-mail.

Dołącz do 11 pozostałych subskrybentów

Jesteśmy na:

ekulturalni.pl
lubimyczytac.pl

Rekomendacje czytelników

© 2017 Redakcja Essentia