Pozory

Kim jestem? Całkowicie aspołeczną istotą ludzką? Pogrążam się coraz bardziej. Chciałabym należeć. Istota stadna. A jednak nigdzie mnie nie ma. Jestem wszędzie. Jestem miła. Tak cholernie, upierdliwie miła. Aż mdła – taka miła. Ale to tylko pozory. Nienawidzę ludzi. Jestem sama.

Tęsknota za dzieciństwem

Do każdego z nas czasem wracają wspomnienia z dzieciństwa – najwspanialsze, szczęśliwe, radosne. Z tego okresu w życiu, który upływał beztrosko. Każde dziecko chciało być dorosłe, pragnęło tej wolności, którą dawała dorosłość. I każde dziecko dorosło, choć nawet nie zauważyło kiedy. I uświadomiło sobie, że ta upragniona wolność to kajdany. I zaczęło tęsknić za wolnością dzieciństwa.

Policzek

Wielu z nas doświadczyło zapewne obmowy, która bardzo zabolała. Najtrudniejsze do zniesienia są kłamliwe słowa, które za naszymi plecami padają z ust bliskiej osoby. Albo takiej, która mogłaby być bliska. Słowami można bardzo zranić, zwłaszcza człowieka, którego oprócz słów boli obojętność.

Zabierz mnie stąd

Tłum otacza człowieka i poraża go swoją obecnością. To nie za duże zainteresowanie ani nie natłok nienawiści z jego strony są najgorsze, a obojętność. Cicha, milcząca postać siedząca pośród wszystkich, a jakby żyła w swoim świecie, jak cień. Gdy wszyscy wokół się śmieją, bawią. A ona jest sama. Otoczona ludźmi.

pustka

Pustka

Nicość ogarnia wszystko, gdy człowiek wychodzi z ciała i patrzy na świat z boku, gdzieś obok siebie. Spogląda jak przez sen i widzi to, czego nie widzi. Umiera i powstaje, a z popiołów wyłania się nicość. I Pustka. Nieświadomy swojego istnienia ginie w mroku i traci twarz. Nie patrzy w światło, bo jest ono zamknięte, uwięzione w beznadziei, jak w klatce z kryształu. Jak w miłości w kolorze bzu.

Subskrybuj przez e-mail!

Wprowadź swój adres e-mail, aby zaprenumerować artykuły naszej redakcji i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach przez e-mail.

Dołącz do 12 pozostałych subskrybentów

Jesteśmy na:

ekulturalni.pl
lubimyczytac.pl

Rekomendacje czytelników

© 2017 Redakcja Essentia