Wszystko, czego nie wiecie o… „Powrocie do przyszłości”

Powrót do przyszłości to kultowy film science fiction, który nadal rozbudza emocje rzeszy widzów na całym świecie.
Czego nie wiecie o tym filmie? Zapraszam na ciekawostki na temat klasyki kina Roberta Zemeckisa.

Ronalda Reagana tak rozbawiło niedowierzanie dr. Browna w to, że aktor taki jak on mógłby zostać prezydentem, że kinooperator musiał zatrzymać odtwarzanie filmu i puścić tę scenę jeszcze raz. Najwyraźniej spodobało mu się to tak bardzo, że zawarł bezpośrednie nawiązanie do filmu w swoim przemówieniu State of the Union z 1986 r., mówiąc: Jak powiedzieli w filmie „Powrót do przyszłości”: tam, dokąd zmierzamy, nie potrzebujemy dróg.

 

 

Sidowi Sheinbergowi, ówczesnemu szefowi wytwórni Universal Pictures, nie spodobał się tytuł Powrót do przyszłości. Uparcie twierdził, że nikt nie będzie chciał zobaczyć filmu ze słowem „przyszłość” w tytule. W notatce służbowej do Roberta Zemeckisa napisał, że tytuł powinien zostać zmieniony na Spaceman From Pluto (Kosmita z Plutona), co nawiązywałoby do dziwnych żartów Marty’ego w filmie oraz sugerowało dalsze zmiany, jak zamiana kwestii Jestem Darth Vader z planety Vulcan na Jestem kosmitą z Plutona! Sheinberga na zmianę zdania przekonała odpowiedź Stevena Spielberga, który podziękował mu za wysłanie cudownej „żartobliwej notatki” i stwierdził, iż każdego rozbawiła. Sheinberg, zbyt dumny żeby przyznać, że mówił na poważnie, pozwolił filmowi zachować swój tytuł.

Christopher Lloyd (Dr Emmett Brown) twierdził, że zawsze chciał zrobić jeszcze jeden film, w którym Marty i doktor Brown wyruszyliby do starożytnego Rzymu.

Scenariusz został odrzucony 40 razy zanim ostatecznie dano mu zielone światło na realizację.

Scenarzyści Bob Gale i Robert Zemeckis otrzymali list od wielbiciela po premierze filmu. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdy nie napisał go… John DeLorean, dziękując im za użycie samochodu jego firmy w filmie.

 
Według Bobiego Gale’a 26 października 1985 roku grupa ludzi przyszła do centrum handlowego Twin Pines Mall (używanego jako lokacja w filmie), żeby zobaczyć, czy pojawi się tam Marty w deLoreanie. Rzecz jasna, nie zjawił się…
 
Kiedy Marty jest oceniany na przesłuchaniach zespołów na początku filmu, sędzia, który wstaje, żeby powiedzieć, że jest po prostu cholernie za głośno (Just too darn loud) to Huey Lewis. Jego utwory The Power of Love i Back in Time zostały użyte w ścieżce dźwiękowej filmu. Ponadto Lewis napisał piosenkę Marty’ego z przesłuchania (która jest zorkiestrowaną wersją The Power of Love).
 
Crispin Glover (George McFly) twierdził, że obejrzał film tylko raz, krótko po premierze. W przeciwieństwie do niego, Christopher Lloyd powiedział, że kiedy surfując po kanałach przypadkowo natknie się na Powrót do przyszłości, zawsze siada i go ogląda.
 
Kiedy Lorraine idzie za Martym do domu doktora, niezręcznie wita się z Brownem. To jedyny występujący na ekranie dialog, który Christopher Lloyd i Lea Thompson (Lorraine) kiedykolwiek przeprowadzili ze sobą, pomimo tego, że pojawili się razem w sześciu filmach.
 
Jest to najbardziej dochodowy obraz z 1985 r.
 
Kiedy film był pokazywany podczas pokazu testowego, Industrial Light and Magic nie miało jeszcze ukończonego finałowego ujęcia z latającym deLoreanem, a ostatnie kilka minut było czarno-białe. Tak czy siak publiczności to nie przeszkadzało, bo wręcz piała z zachwytu nad zakończeniem.
 
Thomas F. Wilson (Biff Tannen) prawie złamał obojczyk w scenie, w której Marty i Biff przymierzają się do bójki w kafeterii, kiedy to Eric Stoltz (początkowo grający Marty’ego) bił Thomasa naprawdę, dubel po dublu, pomimo powtarzanych próśb Wilsona, aby zmniejszył swoją agresję. Thomas później powiedział, że chciał oddać mu za to przysługę podczas kręcenia scen na parkingu, ale Eric został zwolniony, zanim mogło dojść do konfrontacji.
 
Powiedzonka Biffa make like a tree and get outta here i butthead zostały zaimprowizowane przez Thomasa F. Wilsona.

 

Claudia Wells, odtwórczyni roli Jennifer Parker, porzuciła swoją rolę, kiedy u jej matki zdiagnozowano raka. W drugiej i trzeciej części jej zastępczynią była Elisabeth Shue.
Po premierze filmu zaczęto robić body kit (zbiór zewnętrznych modyfikacji w samochodzie) do deLoreansów, żeby wyglądały jak maszyny do podróży w czasie.
Naklejka na tylnej części ciężarówki doktora głosi: Jedna bomba jądrowa może zrujnować ci cały dzień (One nuclear bomb can ruin your whole day).
Muzyk Mark Campbell podłożył głos podczas każdej sceny śpiewania Michaela J. Foxa. W napisach końcowych występuje jako Marty McFly.
 
Pomysł na film pochodzi od Boba Gale’a, który odnalazł licealną kronikę szkolną swojego ojca i zastanawiał się, czy zaprzyjaźniłby się z nim jako nastolatek. Gale stwierdził również, że jeśli mógłby cofnąć się w czasie, naprawdę by to sprawdził.
 
Części scenariusza zawierające odniesienia do Ronalda Reagana musiały być wcześniej przejrzane przez Biały Dom, który wydawał zgodę na ich użycie w filmie, jeśli nie obrażają prezydenta. Producenci mieli pewne obawy co do reakcji Reagana na słynną kwestię Browna, ale okazało się, że była ona zgoła inna (patrz wyżej).
 
Podczas kręcenia sceny na parkingu z Martym i młodą Lorraine w samochodzie, ekipa filmowa zdecydowała się na zrobienie psikusa Michael J. Foxowi. W tej scenie Marty miał pić alkohol i wypluć część na widok Lorraine z papierosem (aktor miał korzystać z rekwizytu wypełnionego wodą). Dla tego jednego dubla zamieniono rekwizyt na butelkę z prawdziwym alkoholem. Nieświadomy tego Fox zagrał scenę, a zamianę odkrył dopiero po fakcie. Cały żart można zobaczyć w sekcji scen usuniętych z wydania DVD.
 
 
 
Role
Michael J. Fox był pierwszym wyborem na rolę Marty’ego, ale nie mógł zagrać z powodu konfliktu terminów z serialem Familiy Ties. Kiedy Meredith Baxter, aktorka z tej produkcji, zaszła w ciążę, Fox miał jeszcze więcej pracy niż dotychczas. Producent serialu Gary David Goldberg po prostu nie mógł pozwolić sobie na odejście aktora. Wtedy Zemeckis i Gale zatrudnili Erica Stoltza jako Marty’ego, w czym przekonał ich jego występ w Masce z 1985 r. Po czterech tygodniach kręceniach Robert Zemeckis i Bob Gale zdali sobie sprawę, że Stoltz nie jest odpowiednim aktorem do tej roli, w czym zresztą się z nimi zgodził. Na tym etapie produkcji Baxter już całkowicie powróciła do serialu i Goldberg zgodził się, żeby Fox wystąpił w filmie. Aktor tak ułożył swój plan dnia, aby wypełnić zobowiązania wobec każdej z tych produkcji. Codziennie po nagraniu scen do serialu jechał prosto na plan filmowy, śpiąc przeciętnie pięć godzin dziennie. Większość materiału została nakręcona między 18:00 a 6:00; sceny rozgrywające się w dzień kręcono w weekendy.  Ponowne nakręcenie scen, w których wystąpił Stoltz, zwiększyło budżet o trzy miliony dolarów.
Ralph Macchio odrzucił rolę Marty’ego McFly’a, bo myślał, że to film o dzieciaku, furze i plutonowych dragach. Gdyby ją przyjął, ponownie zagrałby parę z Elisabeth Shue, z którą wystąpił w Karate Kid (1984).
Według Boba Gale’a Johnny Depp brał udział w castingu do roli Marty’ego. Scenarzysta stwierdził: Przeglądałem notatki i powiedziałem „O matko, nawet nie pamiętam, że przesłuchiwaliśmy Johnny’ego Deppa”! Więc cokolwiek zrobił, nie było to chyba nic zapadającego w pamięć!

 

C. Thomas Howell i John Cusack byli kandydatami do roli Marty’ego.

C. Thomas Howell, 1985 r.

John Cusack w filmie „Lepiej umrzeć” (1985)

 

Kanadyjski piosenkarz pop Corey Hart był proszony o wzięcie udziału w zdjęciach próbnych do roli Marty’ego.

Corey Hart (po prawej), 1985 r.

 
Producent Neil Canton zaoferował rolę doktora Browna Christopherowi Lloydowi po wspólnej pracy nad filmem Przygody Buckaroo Banzai. Przez ósmy wymiar (1984). Aktor początkowo odrzucił ją, ale do zmiany zdania przekonała go żona.
 
Kiedy Claudia Wells chwilowo wycofała się z projektu z powodu konfliktu terminów, na jej miejsce na krótko zatrudniono Melorę Hardin. Musiała ona zostać zastąpiona gdy odkryto, że jest wyższa od Michaela J. Foxa.

Melora Hardin w filmie „Żelazny orzeł” (1986)

 
John Lithgow, Dudley Moore, Jeff Goldblum i James Woods byli kandydatami do roli Browna.

 

John Lithgow, 1985 r.

Dudley Moore, 1985 r.

 
Lea Thompson została obsadzona w roli Lorraine McFly, ponieważ grała już wcześniej z Ericem Stoltzem (oryginalnym Martym) w filmie Odjazdowe wakacje (1984).
 
Tim Robbins i J.J. Cohen byli brani pod uwagę do roli Biffa Tannena. Cohen był najbliżej udziału w filmie, ale stwierdzono, że pod względem fizycznym nie jest wystarczająco okazały w porównaniu do mierzącego ok. 182 cm Erica Stoltza. Cohen został obsadzony jako jeden z członków paczki Biffa. Według Boba Gale’a, gdyby Michael J. Fox (ok. 163 cm) był obsadzony od samego początku, Cohen dostałby rolę.

Leave a comment



Subskrybuj przez e-mail!

Wprowadź swój adres e-mail, aby zaprenumerować artykuły naszej redakcji i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach przez e-mail.

Dołącz do 11 pozostałych subskrybentów

Jesteśmy na:

ekulturalni.pl
lubimyczytac.pl

Rekomendacje czytelników

© 2017 Redakcja Essentia