Pozory

Kim jestem? Całkowicie aspołeczną istotą ludzką? Pogrążam się coraz bardziej. Chciałabym należeć. Istota stadna. A jednak nigdzie mnie nie ma. Jestem wszędzie. Jestem miła. Tak cholernie, upierdliwie miła. Aż mdła – taka miła. Ale to tylko pozory. Nienawidzę ludzi. Jestem sama.

 

Pozory

– Cześć. Co u Ciebie?
– Idź sobie. Ok. A u Ciebie?
– Też ok.
– No to ok.
 
Użytkownik zakończył rozmowę
 
Nie umiem rozmawiać
Jestem człowiekiem?
Nie znam ludzkich tematów
Żyję sobie w swoim małym makrokosmosie
Nic mnie nie interesuje
A interesuje mnie wszystko
Niczego nie pragnę
O niczym nie marzę
Może jedynie o milczeniu
O odrobinie snu dla przemęczonych oczu
Odpoczynku
Od ludzi
Od dużego mikrokosmosu
Boję się
Jestem maleńkim pierwiastkiem
W ekosystemie Jowisza
Cześć pierwiastku.
Przestań być egoistą

Leave a comment



Marbella Atabe

1 tydzień ago

Dzień dobry

Czasami jestem zmęczona. Zmęczona swoim zmęczeniem tak bardzo, że nie mam ochoty na rozmowę. Ludzie często chcą przelać cały swój żal na mnie. Zaśmiecają moją głowę swoimi problemami. Ja mam swoich trosk „po kokardę na włosach”. Może ktoś spyta mnie – Czemu jesteś smutna? Może w końcu ktoś zauważy mnie tak na co dzień, nie jak jestem potrzebna do załatwienia jakiejś sprawy.

Wiersz – cudowny i smutny. Bardzo pasuje do naszej codzienności.

Pozdrawiam
Marbella Atabe

Subskrybuj przez e-mail!

Wprowadź swój adres e-mail, aby zaprenumerować artykuły naszej redakcji i otrzymywać powiadomienia o nowych wpisach przez e-mail.

Dołącz do 12 pozostałych subskrybentów

Jesteśmy na:

ekulturalni.pl
lubimyczytac.pl

Rekomendacje czytelników

© 2017 Redakcja Essentia